4

Umarł, a jego, jeśli zostawił co dzieci,

Wróciły się do Niemiec na dziadowskie śmieci.
Szczęśliwa wszystkim droga i otwarte wrota,
Których szlachtą pieniądze zrobiły, nic cnota.

Wacław Potocki, Poczet herbów, 515

Bożezdarz

Bożezdarzem herb zowią, wesołe przezwisko,

Albowiem z Bożą wolą chodzi bardzo blisko.
Nie darzy Bóg, co z jego wolą się nie zgadza?
Nie darzy? Ale złemu w grzechu nic przeszkadza.
A zwłaszcza, jeśli przezeń chce dobrego skarać
Abo w cnocie doświadczyć, choć może rozparać,
Wszystkie człecze zamysły może błogosławić,
Pomstę tylko krzywdy chciał przy sobie zostawić.
Jako zapłatę cnoty w swej przedwiecznej radzie,
Nie jeden złodziej, idąc kraść, krzyż na się kładzie
I mówi: pociesz Boże w przedsięwzięciu człeka,
Nic wie, że go szubienica na granicy czeka,
Kędy na onym krzyżu, ze krwie jego szyje
Ziemia czarne, znak piekła, wypuści lilije.

Wacław Potocki, Poczet herbów, 515- 516

Epitafium

Czytając na grobowym "Bożezdarz" kamieniu,

Słowa mi niepodobne ku wyrozumieniu,
Cóż temu Bóg ma darzyć? kto już na proch starty,
Leży pod ziemią zgniwszy? już mu świat zawarty?